Nie chcę już krzyczeć ‼️Jak sprawić, by dziecko z ADHD słuchało? 5 kroków, które naprawdę działają

[Muzyka]

Dzisiaj chciałem wam podać kilka

wskazówek dotyczących tego, w jaki

sposób współpracować z dzieckiem z ADHD.

Yyy, jestem o tę, o tę kwestię dosyć

często pytany, bo komunikacja w rodzinie

adhadowej jest często trudna ze względu

na problemy z koncentracją, ze względu

na hiperfokus, ze względu na

dysregulację emocji i stąd rodzice

często frustrują się wtedy, kiedy

oczekują, że ich dzieci coś wykonuj,

wykonają, jakieś polecenie, coś zrobi

robią tak jak rodzice by chcieli, a

okazuje się, że to w ogóle się tak nie

udaje. Dobra wiadomość jest taka, że

uwierzcie mi, to nie jest kwestia złego

wychowania dziecka i to nie jest kwestia

tego, że wy jesteście złymi rodzicami.

To po prostu trzeba umieć zrobić. I ja

dzisiaj podam wam kilka wskazówek,

żebyście umieli się skutecznie

komunikować z waszym dzieckiem. Ważne,

na wstępnie, na wstępie podkreślę, że

ważne, żeby porozumiewać się bez

krzyków, bez niepotrzebnych emocji, yyy,

i z szacunkiem. Okej, to jest bardzo

ważne naprawdę, bo inaczej ta

komunikacja będzie bardzo zaburzona.

Pierwsza wskazówka, zwrócenie uwagi na

hiperfokus i przekierowanie uwagi. Jak

wiecie, hiperfokus to element ADHD

wtedy, kiedy zajmujemy się czymś

ciekawym. Często jesteśmy całkowicie

pochłonięci tym czymś i w ogóle świata

nie widzimy poza tym czymś co robimy. My

dorośli z ADHD też przecież tak mamy.

Tak, skrollujemy Facebooka, Tiktoka czy

inne media społecznościowe i w ogóle nie

słyszymy, nie widzimy świata poza tym,

co robimy. Jeśli ktoś do nas zacznie

mówić, to w ogóle nie będziemy te jego

słyszeć, nie będziemy widzieć. tych prób

komunikacji i często nie jesteśmy

świadomi później, że ktoś do nas się

odzywał.

Czyli trzeba przekierować uwagę, wyrwać

kogoś z hiperfokusa i przekierować jego

uwagę. Jak to zrobić w przypadku dziecka

z ADHD?

Staramy się znaleźć przed dzieckiem

w jego zasięgu wzroku, najlepiej na

poziomie wzroku dziecka możemy

przykucnąć. Jeśli dziecko jest niskie

czy siedzi, ważne, żeby dotknąć

delikatnie ramienia, łokcia, barku,

przedramienia, nogi, no nieważne, ale

którejś części ciała. Po pierwsze

chwilkę czekamy, patrzymy czy dziecko

przekierowuje wzrok na nas i jeśli tak,

warto powiedzieć imię naszego dziecka,

Tomku na przykład,

odczekać pół sekundy czy sekundę. I

kiedy widzimy, że jest między nami

kontakt, czyli dziecko patrzy na mnie,

dopiero mówię: "Czego oczekuję od mojego

dziecka, czyli przekierowuje uwagę

dziecka na mnie". Druga uwaga, druga

wskazówka to to, żeby pamiętać, że

instrukcje, polecenia, które dajemy

naszym dzieciom były proste, krótkie i

proste, takie, które można zrozumieć w

jeden sposób, żeby nie były zbyt ogólne.

Oczywiście w zależności od wieku dziecka

te instrukcje mogą być bardzo proste

albo proste, ale

no ale zawsze powinny być proste i

jasne, żeby dziecko zrozumiało o co nam

chodzi. Już wam daję przykłady. Nie

mówimy do dziecka przebierz się, tylko

na przykład zdejmij bluzkę albo załóż

spodnie.

Czyli nie podajemy takich ogólnych

sformułowań czy poleceń, tylko mówimy

konkretnie o co nam chodzi w poleceniu.

Po drugie, nie mówimy czego dziecko ma

nie robić, tylko mówimy co ma zrobić.

Nie mówimy nie oglądaj telewizji, tylko

podejdź do stołu, podejdź na obiad. To

ważne, bo znowu polecenia przez

zaprzeczenie są zbyt ogólne i nie wie

dziecko nadal o co nam chodzi, co

konkret, czego konkretnie oczekujemy.

Tak jak mówiłem, w zależności od wieku

dziecka

możemy oczywiście trochę bardziej

skomplikowane lub mniej skomplikowane

polecenia wydawać, czyli do

półtorarocznego dziecka powiemy:

"Podnieś książkę",

a do kilkulatka oczywiście możemy

powiedzieć: "Podnieś książkę i połóż ją

na stole, a może jeszcze możemy dodać, a

potem idź do swojego pokoju". Jak

widzicie, to nadal są proste i jasne

polecenia, a nie omawiam na przykład. No

i i kiedy podaję polecenie, to nie

mówię: "Połóż tą zieloną książkę, która

leży tak nieładnie na podłodze, na

biurku, która stoi obok twojego okna."

Dziecko tego za DHD dziecko nie

zrozumie, uwierzcie mi. Zresztą myślę,

że macie już to doświadczenie.

Podnieś książkę i połóż na biurku.

Trzecia wskazówka dotyczy tego, że

badania mówią, że u osób z ADHD, osoby z

ADHD

mniej więcej w takiej komunikacji

jeden na jeden mają pół sekundy

opóźnienia, które są, która jest

potrzebna na zrozumienie komunikatu.

Czyli ta komunikacja z osobą z ADHD, w

tym przypadku z dzieckiem z ADHD powinna

przebiegać w odpowiednim tempie w

zależności od tego, czy widzę, że moje

dziecko potrzebuje chwilki, żeby moje

polecenie dotarło do niego. Czyli pauza.

Innymi słowy, pauza. Pamiętajcie, żeby

kiedy mówicie

Tomku podnieść książkę,

to chwilkę odczekać. Jeżeli będziemy

szybko

podawać kolejne polecenia albo szybko

mówić już coś następnego, to ta

informacja może nie dotrzeć do naszego

dziecka. A zatem zatrzymujemy się po

wydaniu polecenia i chwilkę czekamy w

ciszy. Czwarta wskazówka to

uprawomocnienie, czyli podawanie

wzmocnienia pozytywnego. Badania mówią,

że dzieci, osoby z ADHD reagują na

wzmocnienie pozytywne, a nie negatywne,

czyli nie na kary i konsekwencje. Kary i

konsekwencje obniżają samoocenę dziecka

czy człowieka z ADHD, a nie zmieniają

jego zachowania. Natomiast pozytywne

wzmocnienie pochwały zmieniają

zachowanie. Uwierzcie mi, to bardzo

szybko zobaczycie, jeżeli zaczniecie

chwalić dziecko za każde

wykonane polecenie. Czyli kiedy mówicie,

kiedy prosicie, żeby przyszło zjeść

obiad i dziecko przychodzi. Świetnie.

Bardzo się cieszę, że przyszedłeś zjeść

obiad. Tak, czyli bardzo ważne, żeby nie

tylko zakomunikować, że cieszę się, że

wykonał, że zrobiłeś to, ale co

konkretnie zrobiłeś, to znowu jest wtedy

bardzo konkretna informacja i bardzo

konkretna pochwała. A jak już sobie

powiedzieliśmy, takie osoba z ADHD

znacznie łatwiej przyswaja i

zapamiętuje. zobaczycie, że wzmocnienia

pozytywne tak najdrobniejsze

wzmocnienia pozytywne i to na przykład

również w takiej sytuacji, jeśli wiem,

że moje dziecko ma mocną dysregulację

emocji i często wpada w złość i ja go

proszę żeby

rzucił kostką w grze, on rzuca kostką i

nie denerwuje się i nie krzyczy, że

wypadła szóstka, a on chciał, żeby

dwójka.

to mówię: "Wow, pięknie, widzisz, bardzo

ładnie się zachowujesz. Udało się ci

bardzo ładnie tutaj ze mną grać". Czyli

chwalimy naprawdę także za takie rzeczy,

które no jakby nie zadziały się, jakaś

zła rzecz nie zadziała się, to chwalę za

to, że to złe nie zadziało się. Jestem

bardzo konkretny w tym i mówię o co mi

chodzi. Kolejna wskazówka to to,

żebyście nie bali się pomagać swoim

dzieciom.

To znaczy jeśli mówicie proszę ubierz

się Tomku ubierz się i widzicie że Tomek

nie wykonuje polecenia nie nie reaguje

to tak jak mówię i oczywiście

wykonaliście to co powiedziałem

wcześniej czyli podchodzicie na poziomie

wzroku dotykacie łokcia widzicie że

przekierował uwagę ale nadal nie nie

reaguje. No to po pierwsze dzielimy

polecenie na mniejsze,

zamiast mówić przebierz się, prosimy,

żeby Tomek zdjął bluzkę.

Ale po drugie,

jeżeli Tomek nie zdejmuje bluzki, to

podchodzimy i delikatnie podnosimy tą

bluzkę, żeby, a on na przykład już

podnosi ręce i my zdejmujemy tą bluzkę

do góry. Ważne, żeby dziecko, dziecko

poczuło, że jesteśmy przy nim. Jesteśmy

z nim i staramy się mu pomóc. Jeżeli

mówię: "Tomku, poskładaj klocki" i Tomek

nie rusza się, żeby poskładać klocki,

mogę podejść i powiedzieć: "Pomogę ci i

włożyć jednego czy dwa klocki.

Oczywiście to nie o to chodzi, żebym ja

poskładał klocki za niego, ale żeby on

zobaczył, że ja chcę mu pomóc." W ten

sposób dziecko uczy się po pierwsze, że

może liczyć na naszą pomoc, ale też

widzi, że wtedy kiedy ma problem z

wykonaniem jakiegoś zadania, my możemy

mu pomóc i stanowimy dla niego taki taki

backup, takie wsparcie, które dla niego,

jeśli ma szczególnie dysregulację emocji

mocną jest bardzo ważne. Podkreślam,

chwalmy dziecko z ADHD po każdym kroku,

po po każdym jego wysiłku dokonanym, bo

to sprawia, że on chce ten wysiłek

ponownie kolejnym razem znowu wykonać

czy wnieść. Pamiętajcie, dzieci są

różne. Dzieci mają różne dni. My mamy

różne dni. Czasami różne rzeczy

działają, czasami różne rzeczy rzeczy

polecenia, wskazówki nie działają. Yyy,

nie martwcie się, uwierzcie, że to co

teraz te te wskazówki, które wam teraz

podałem, naprawdę działają.

Starajcie się w miarę konsekwentnie je

wykonywać, a zobaczycie, to nie będzie

do tego potrzeba kilku miesięcy. Ten

efekt przyjdzie naprawdę szybko. W

komentarzach proszę napiszcie, czy te

moje wskazówki rzeczywiście działają,

czy zmieniły komunikację między wami a

dzieckiem, czy to pomaga. A może macie

inne wskazówki i inne porady? Bardzo

proszę. to również napiszcie,

skomentujcie.